इति
तस्मात् तदीयचरणचरितवर्त्मानुचरणम् एव नः श्रेयः । तद् एतद् वचनं रचयमाना वनप्रचयं पुष्पावचयपरा इव विचिन्वन्ति स्म । ततो ध्वजादिपदानि पदपद्मचिह्नानि क्रमतस् तावद् अमूर् अन्वक्रामन् यावत् तानि स्पष्टानि दृष्टानि । परतस् तु परिवीरुन्महीरुहनिविडतम् आरण्यधरण्यन्धतमप्रविष्टानि दृष्ट्वा न्यवर्तन्त, न च तत्रावर्तन्त ।
तत्र चेदं विचारयामासुः—नूनम् अस्मज्जया लज्जया सज्जन्न् असाव् इह सहसा न साक्षाद्भवितुम् अध्यवस्यति, तस्मात् तद् अबोधनिधायभूर् इयं दूरतः परिहरणीया परिहृत्य च सा पुलिनधरणिर् एवानुसरणीया ।
iti
tasmāt tadīya-caraṇa-carita-vartmānucaraṇam eva naḥ śreyaḥ | tad etad vacanaṁ racayamānā vana-pracayaṁ puṣpāvacaya-parā iva vicinvanti sma | tato dhvajādi-padāni pada-padma-cihnāni kramatas tāvad amūr anvakrāman yāvat tāni spaṣṭāni dṛṣṭāni | paratas tu parivīrun-mahīruha-niviḍatam āraṇya-dharaṇy-andha-tama-praviṣṭāni dṛṣṭvā nyavartanta, na ca tatrāvartanta |
tatra cedaṁ vicārayāmāsuḥ—nūnam asmajjayā lajjayā sajjann asāv iha sahasā na sākṣād-bhavitum adhyavasyati, tasmāt tad abodha-nidhāya-bhūr iyaṁ dūrataḥ pariharaṇīyā parihṛtya ca sā pulina-dharaṇir evānusaraṇīyā |
metro no identificado
Так. «Потому наше благо — идти по пути, отмеченному Его стопами». Говоря так, они обыскивали лес, будто собирая цветы. Они шли по следам Его стоп-лотосов со стягом и прочими знаками, пока те были ясно видны; а дальше, увидев, что следы ушли в непроглядную тьму лесной чащи, густой от кустов и деревьев, они повернули назад и туда не пошли. И рассудили так: «Наверное, Он, стыдясь нашей победы, не решается вдруг показаться здесь. Потому эту землю, хранилище Его неузнанности, надо обойти издали, а обойдя, вернуться на прибрежную отмель.
3ada1d7a29ca · publicado 24 sept 2026, 22:10:52 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con