अथ प्राक्प्रतिपादितस्यैवाभिधेयस्य प्रयोजनस्य च स्थापकं जीवस्य स्वरूपत एव परमेश्वराद् वैलक्षण्यम् अपश्यद् इत्य् आहयया मायया सम्मोहितो जीवः स्वयं चिद्रूपत्वेन त्रिगुणात्मकाज् जडात् परोऽप्य् आत्मानं त्रिगुणात्मकं जडं देहादिसङ्घातं मनुते । तन्मननकृतम् अनर्थं संसारव्यसनं चाभिपद्यते । तद् एवं जीवस्य चिद्रूपत्वेऽपि यया सम्मोहित इति मनुते इति च स्वरूपभूतज्ञानशालित्वं व्यनक्ति प्रकाशैकरूपस्य तेजसः स्वपरप्रकाशनशक्तिवत् । अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः इति श्रीगीताभ्यः । तद् एवं उपाधेर् एव जीवत्वं तन्नाशस्यैव मोक्षत्वम् इति मतान्तरं परिहृतवान् । अत्र यया सम्मोहितः इत्य् अनेन तस्या एव तत्र कर्तृत्वं भगवतस् तत्रोदासीनत्वं मतम् । वक्ष्यते च विलज्जमानया यस्य स्थातुम् ईक्षापथेऽमुया विमोहिता विकत्थन्ते ममाहम् इति दुर्धियः ॥ इति । अत्र विलज्जमानया इत्य् अनेनेदम् आयाति तस्या जीवसम्मोहनं कर्म श्रीभगवते न रोचत इति यद्यपि सा स्वयं जानाति, तथापि भयं द्वितीयाभिनिवेशतः स्याद् ईशाद् अपेतस्य इति दिशा जीवानाम् अनादिभगवदज्ञानमयवैमुख्यम् असहमाना स्वरूपावरणम् अस्वरूपावेशं च करोति
atha prāk-pratipāditasyaivābhidheyasya prayojanasya ca sthāpakaṁ jīvasya svarūpata eva parameśvarād vailakṣaṇyam apaśyad ity āha-yayā māyayā sammohito jīvaḥ svayaṁ cid-rūpatvena triguṇātmakāj jaḍāt paro'py ātmānaṁ triguṇātmakaṁ jaḍaṁ dehādi-saṅghātaṁ manute | tan-manana-kṛtam anarthaṁ saṁsāra-vyasanaṁ cābhipadyate | tad evaṁ jīvasya cid-rūpatve'pi yayā sammohita iti manute iti ca svarūpa-bhūta-jñāna-śālitvaṁ vyanakti prakāśaika-rūpasya tejasaḥ svapara-prakāśana-śaktivat | ajñānenāvṛtaṁ jñānaṁ tena muhyanti jantavaḥ iti śrī-gītābhyaḥ | tad evaṁ upādher eva jīvatvaṁ tan-nāśasyaiva mokṣatvam iti matāntaraṁ parihṛtavān | atra yayā sammohitaḥ ity anena tasyā eva tatra kartṛtvaṁ bhagavatas tatrodāsīnatvaṁ matam | vakṣyate ca --vilajjamānayā yasya sthātum īkṣā-pathe'muyā vimohitā vikatthante mamāham iti durdhiyaḥ || iti | atra vilajjamānayā ity anenedam āyāti tasyā jīva-sammohanaṁ karma śrī-bhagavate na rocata iti yadyapi sā svayaṁ jānāti, tathāpi bhayaṁ dvitīyābhiniveśataḥ syād īśād apetasya iti diśā jīvānām anādi-bhagavad-ajñāna-maya-vaimukhyam asahamānā svarūpāvaraṇam asvarūpāveśaṁ ca karoti
Далее он говорит, что тот «увидел» и отличие дживы от Парамешвары по самой её природе, — а это утверждает изложенные прежде абхидхею и прайоджану:
«Которой майей обморочённый джива» — сам он по облику своему есть сознание и потому выше косной материи, состоящей из трёх гун, и всё же «мнит себя» состоящим из трёх гун, косным скоплением тела и прочего, «и обретает беду», тем мнением сотворённую, — бедствие круговерти.
Итак, слова «которой обморочён» и «мнит» являют, что джива, хотя облик его есть сознание, обладает и знанием, составляющим его собственную природу, — подобно тому как свет, чей облик есть одно свечение, имеет силу освещать и себя, и другое. По «Шри Гите»: «Знание покрыто незнанием, и тем морочатся существа».
Этим он отверг иное учение — будто дживость происходит от ограничения, а освобождение есть лишь уничтожение этого ограничения.
Словами «которой обморочён» признано, что действует тут она сама, а Бхагаван к тому безучастен. Так и будет сказано: «Ею, что стыдится стоять на пути Его взгляда, обморочённые, люди дурного разумения похваляются: „моё“, „я“».
Из слова «стыдящейся» выходит вот что: она и сама знает, что дело её — морочить дживу — не по нраву Шри Бхагавану; и всё же, не терпя безначальной отвращённости дживов, состоящей из незнания Бхагавана, — по указанию «страх бывает у того, кто отошёл от Владыки, из привязанности ко второму», — она покрывает их собственную природу и вводит их в не-свою.
000000000000 · publicado 1 ene 1970, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Довод о свете тонок: то, что само есть свет, всё-таки имеет силу светить — так и джива есть сознание и всё же знает.
Отсюда и отвергается учение, по которому душа отличается от Бога лишь наносным: тогда и освобождение было бы просто исчезновением.
А «стыдящаяся» майя работает не против Него, а против отвернувшихся — и знает, что делает нелюбезное.