तम् एतं श्रीवेदव्यासस्य समाधिजातानुभवं श्रीशौनकप्रश्नोत्तरत्वेन विशदयन् सर्वात्मारामानुभवेन सहेतुकं संवादयति आत्मारामाश् चेति । निर्ग्रन्था विधिनिषेधातीता निर्गताहङ्कारग्रन्थयो वा । अहैतुकीं फलानुसन्धिरहिताम् । अत्र सर्वाक्षेपपरिहारार्थम् आह इत्थम्भूत आत्मारामाणाम् अप्य् आकर्षणस्वभावो गुणो यस्य स इति । तम् एवार्थं श्रीशुकस्याप्य् अनुभवेन संवादयति हरेर् गुणेति । श्रीव्यासदेवाद् यत्किञ्चिच्छ्रुतेन गुणेन पूर्वम् आक्षिप्ता मतिर् यस्य सः । पश्चाद् अध्यगात् महद्विस्तीर्णम् अपि । ततश् च तत्सङ्कथासौहार्देन नित्यं विष्णुजनाः प्रिया यस्य तथाभूतो वा, तेषां प्रियो वा स्वयम् अभवद् इत्य् अर्थः । अयं भावः ब्रह्मवैवर्तानुसारेण पूर्वं तावद् अयं गर्भम् आरभ्य श्रीकृष्णस्य स्वरितया मायानिवारकत्वं ज्ञातवान् । तत्र श्रीवेदव्यासस् तु तं वशीकर्तुं तदनन्यसाधनं श्रीभागवतम् एव ज्ञात्वा, तद्गुणातिशयप्रकाशमयांस् तदीयपद्यविशेषान् कथञ्चिच् छ्रावयित्वा तेन तम् आक्षिप्तमतिं कृत्वा, तद् एव पूर्णं तम् अध्यापयामासेति श्रीभागवतमहिमातिशयः प्रोक्तः । तद् एवं दर्शितं वक्तुः श्रीशुकस्य वेदव्यासस्य च समानहृदयम् । तस्माद् वक्तुर् हृदयानुरूपम् एव सर्वत्र तात्पर्यं पर्यालोचनीयं नान्यथा । यद् यत् तद् अन्यथा पर्यालोचनं, तत्र तत्र कुपथगामितैवेति निष्टङ्कितम्
tam etaṁ śrī-veda-vyāsasya samādhi-jātānubhavaṁ śrī-śaunaka-praśnottaratvena viśadayan sarvātmārāmānubhavena sahetukaṁ saṁvādayati ātmārāmāś ceti | nirgranthā vidhi-niṣedhātītā nirgatāhaṅkāra-granthayo vā | ahaitukīṁ phalānusandhi-rahitām | atra sarvākṣepaparihārārtham āha itthambhūta ātmārāmāṇām apy ākarṣaṇa-svabhāvo guṇo yasya sa iti | tam evārthaṁ śrī-śukasyāpy anubhavena saṁvādayati harer guṇeti | śrī-vyāsadevād yat-kiñcic-chrutena guṇena pūrvam ākṣiptā matir yasya saḥ | paścād adhyagāt mahad-vistīrṇam api | tataś ca tat-saṅkathā-sauhārdena nityaṁ viṣṇu-janāḥ priyā yasya tathābhūto vā, teṣāṁ priyo vā svayam abhavad ity arthaḥ | ayaṁ bhāvaḥ brahma-vaivartānusāreṇa pūrvaṁ tāvad ayaṁ garbham ārabhya śrī-kṛṣṇasya svaritayā māyā-nivārakatvaṁ jñātavān | tatra śrī-veda-vyāsas tu taṁ vaśīkartuṁ tad-ananya-sādhanaṁ śrī-bhāgavatam eva jñātvā, tad-guṇātiśaya-prakāśamayāṁs tadīya-padya-viśeṣān kathañcic chrāvayitvā tena tam ākṣipta-matiṁ kṛtvā, tad eva pūrṇaṁ tam adhyāpayāmāseti śrī-bhāgavata-mahimātiśayaḥ proktaḥ | tad evaṁ darśitaṁ vaktuḥ śrī-śukasya vedavyāsasya ca samāna-hṛdayam | tasmād vaktur hṛdayānurūpam eva sarvatra tātparyaṁ paryālocanīyaṁ nānyathā | yad yat tad anyathā paryālocanaṁ, tatra tatra kupatha-gāmitaiveti niṣṭaṅkitam
Это самое переживание, рождённое в самадхи Шри Веда-вьясы, он проясняет вопросом и ответом Шри Шаунаки и согласует — вместе с причиною — с переживанием всех, кто находит отраду в себе: «и атмарамы».
«Свободные от уз» — превзошедшие предписание и запрет, или же те, у кого ушёл узел самости. «Беспричинную» — лишённую помысла о плоде. А чтобы устранить тут все возражения, он говорит: «таковы сущие», то есть — у кого достоинство таково, что по природе своей способно привлечь и самих атмарам.
Тот же самый смысл он согласует и с переживанием Шри Шуки: «достоинствами Хари». То есть тот, чей разум прежде был увлечён неким достоинством, услышанным от Шри Вьясадевы, — потом изучил «великое», то есть даже обширное. И оттого, по сердечности к сказаниям о Нём, ему «всегда» стали милы люди Вишну, — или же сам он стал им мил. Таков смысл.
А смысл вот в чём. По «Брахма-вайварте», он сперва, ещё от утробы, узнал, что самое звучание имени Шри Кришны отвращает майю. Тогда Шри Веда-вьяса, зная, что единственное средство покорить его есть «Шри Бхагавата», как-нибудь дал ему услышать особые её стихи, в которых является превосходство достоинств Кришны, и тем сделал его разум увлечённым — а уже потом обучил его ею всею. Так и возвещено превосходство величия «Шри Бхагаваты».
Итак, показано, что у рассказчика, Шри Шуки, и у Веда-вьясы сердце одно. Потому и средоточие везде надо рассматривать сообразно сердцу рассказчика, и не иначе. А где рассматривают иначе, там и утверждено хождение по дурному пути.
000000000000 · publicado 1 ene 1970, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Рассказана хитрость учителя: сына, равнодушного ко всему, приманили не доводом, а стихами.
И приманка была честной — то, чем он уже был тронут от утробы.
Отсюда выводится правило чтения: смысл книги ищут по сердцу того, кто её говорит.