कृष्णः : प्रिये, कः खलु जिजीविषुर् जीवातुभूतायां सिद्धौषधीलतायाम् उदास्ते ।
राधिका (निःश्वस्य) हला, एसा पिआ मे एकाअलि तुए अप्पणो कण्ठे धारणिज्जा । (इति कण्ठाद् एकावलिम् उत्तारयति ।)
विशाखा (हठान् निवार्य) : हला, एब्बं अणुचिट्ठती किं त्ति मं डहसि ? जं ललिदं पडिक्खिअ निरुज्जमह्मि । (इति रोदिति)
kṛṣṇaḥ : priye, kaḥ khalu jijīviṣur jīvātu-bhūtāyāṁ siddhauṣadhī-latāyām udāste |
rādhikā (niḥśvasya) halā, esā piā me ekā-ali tue appaṇo kaṇṭhe dhāraṇijjā | (iti kaṇṭhād ekāvalim uttārayati |)
viśākhā (haṭhān nivārya) : halā, ebbaṁ aṇuciṭṭhatī kiṁ tti maṁ ḍahasi ? jaṁ lalidaṁ paḍikkhia nirujjamahmi | (iti roditi)
metro no identificado
Кришна: Любимая, кто, желая жить, станет равнодушен к целебной лиане, которая и есть сама жизнь? Радхика (вздохнув): Подруга, вот моё любимое ожерелье в одну нить — носи его на своей шее. (Снимает ожерелье с шеи.) Вишакха (силой удерживая её): Подруга, зачем ты жжёшь меня такими поступками? Без Лалиты я ничего не могу сделать. (Плачет.)
51dba7de86d5 · publicado 24 sept 2026, 5:43:08 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Радха раздаёт вещи, как перед смертью.