अथ रामं स्वीयप्रभावभावनारामतायाम् अप्य् अन्तर् व्रजजनदुःखतः शुष्कं, तादृशतायाम् अपि बहिर् लम्भितगम्भीरताभृदुपालम्भसम्भवद्विकाशहासं हसन्न् एव नमस्कुर्वन्न्, आत्मन्य् आलिङ्गनं लम्भयंश् च चिरं तदुत्सङ्गसङ्गी बभूव ।
अथ तत्र जनानां विमर्शः,
atha rāmaṁ svīya-prabhāva-bhāvanārāmatāyām apy antar vraja-jana-duḥkhataḥ śuṣkaṁ, tādṛśatāyām api bahir lambhita-gambhīratā-bhṛd-upālambha-sambhavad-vikāśa-hāsaṁ hasann eva namaskurvann, ātmany āliṅganaṁ lambhayaṁś ca ciraṁ tad-utsaṅga-saṅgī babhūva |
atha tatra janānāṁ vimarśaḥ,
छन्द अज्ञात
Затем Он обратился к Раме — тот, хоть и радовался, помня о мощи брата, внутри иссох от горя людей Враджа, а снаружи, хоть и так, хранил серьёзность, готовую к упрёку, и расцветающую улыбку. Смеясь и кланяясь, Кришна обнял его и долго оставался у него на коленях. И тогда люди размышляли:
ae58fa3b754b · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 7:53:44 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से