यदा च श्रीकृष्णेनातितृष्णेन तौ स्वहितौ दूतौ प्रहितौ, तदा प्राग् मिथः सङ्केतितवेषेण लिपिविशेषेण शस्तं स्वस्तिमुखं विधाय, सोऽयं सुबलहस्ते वलनीयः इति तदुक्तिकृतनियुक्तिभ्यां ताभ्यां तथा कृतं, यथा सुबलश् च तासु तम् अवकलयामास । यथा—
yadā ca śrī-kṛṣṇenātitṛṣṇena tau sva-hitau dūtau prahitau, tadā prāg mithaḥ saṅketita-veṣeṇa lipi-viśeṣeṇa śastaṁ svastimukhaṁ vidhāya, so’yaṁ subala-haste valanīyaḥ iti tad-ukti-kṛta-niyuktibhyāṁ tābhyāṁ tathā kṛtaṁ, yathā subalaś ca tāsu tam avakalayāmāsa | yathā—
А когда Шри Кришна, томимый великой жаждой, послал тех двух вестников, своих доброжелателей, они, по Его слову: „Это надо передать в руки Субале“, — написав особым, заранее условленным письмом прекрасное послание, сделали так, что Субала донёс его до них. Вот оно:
79b0512584c2 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:30:11 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से