एतन् निशम्य लज्जया कोपम् इव विवृण्वतीषु सर्वासु प्रसङ्गान्तरेण तं विजेतुं विशाखा सन्यायम् आह—
स्वयं यो निर्बन्धाद् धनवितरणैर् लोकतटिभिः
करोत्य् आरामं यं स हि भवति तस्यैव नियतम् ।
इदम् तु श्रीवृन्दावनम् अकृतम् अन्यैर् अनुदिनं
समानं सर्वेषां कथम् इव तवैवाद्य भविता ॥
etan niśamya lajjayā kopam iva vivṛṇvatīṣu sarvāsu prasaṅgāntareṇa taṁ vijetuṁ viśākhā sa-nyāyam āha—
svayaṁ yo nirbandhād dhana-vitaraṇair loka-taṭibhiḥ
karoty ārāmaṁ yaṁ sa hi bhavati tasyaiva niyatam |
idam tu śrī-vṛndāvanam akṛtam anyair anudinaṁ
samānaṁ sarveṣāṁ katham iva tavaivādya bhavitā ||
Услышав это, все от стыда будто рассердились, а Вишакха, чтобы победить его другим доводом, сказала, как по науке: «Если кто сам, упорно, тратя деньги и нанимая людей, разбил сад, этот сад непременно его. А этот Шри Вриндаван никем не создан и изо дня в день принадлежит всем поровну — как же он сегодня стал твоим?»
066e7829b456 · опубликовано 23 сент. 2026 г., 23:08:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Вишакха спорит по правилам: собственность возникает от труда и затрат. Лес же ничей — значит, и не Кришны.