इति गतेषु तेषु निशान्तं निशान्तं मूर्तिमदिन सकलसुखानां समनन्तरमनन्तरभसं स्वतनयं मणिमङ्गलदीपेन नीराज्य राज्यमानवपुषं स्वमहसा महसाधुकारिणि स्वसदने सदनेकलक्ष्मिणि वात्सल्यस्नुतपयोधरा पयोधराङ्कुरमिव करकमलेन करकमलमाधृत्य धृत्यनवस्थिता प्रवेशयामास ॥34॥
iti gateṣu teṣu niśāntaṁ niśāntaṁ mūrtimadina sakalasukhānāṁ samanantaramanantarabhasaṁ svatanayaṁ maṇimaṅgaladīpena nīrājya rājyamānavapuṣaṁ svamahasā mahasādhukāriṇi svasadane sadanekalakṣmiṇi vātsalyasnutapayodharā payodharāṅkuramiva karakamalena karakamalamādhṛtya dhṛtyanavasthitā praveśayāmāsa ||34||
Когда они ушли на ночь, мать тотчас обмахнула самоцветным благим светильником сына, чьё тело сияет своим светом, — словно воплощённый конец всех печалей, — в своём доме, полном разнообразной красы, творящем великое благо; с грудью, текущей молоком от любви, взяв его руку-лотос своей рукой-лотосом, как росток тучи, неспокойная, ввела его.
906c9b3c92ac · प्रकाशित 29 सित॰ 2026, 12:58:01 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Вечерняя забота матери.