तद् आरभ्य तु स खलु परस्परं स्पर्शोऽयं स्पर्शायैव परं सञ्चकॢपे,
यतः सकृत् तादृशं सुखम् उपलभ्य क्षणात् तद्वियुक्तया तया कथम् इव प्रथमानं दुःखं स्तभ्यताम्? तत् तु सुखं स्वसंवेद्यम् एव, न तु निवेद्यम् । तथा हि—
tad ārabhya tu sa khalu parasparaṁ sparśo’yaṁ sparśāyaiva paraṁ sañcakḷpe,
yataḥ sakṛt tādṛśaṁ sukham upalabhya kṣaṇāt tad-viyuktayā tayā katham iva prathamānaṁ duḥkhaṁ stabhyatām? tat tu sukhaṁ sva-saṁvedyam eva, na tu nivedyam | tathā hi—
छन्द अज्ञात
И с тех пор это взаимное касание лишь разжигало жажду касания: ведь, раз вкусив такое счастье, как ей было унять растущее горе, когда в следующий миг она с ним разлучилась? А то счастье ведомо лишь изнутри, его не расскажешь. Ведь:
24f8ae287d15 · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 9:43:03 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से