तत्र श्रीकृष्णः स्वान् उवाच—अहो, प्रत्येकम् एवास्माकं लब्धवर्णाव् इमौ कर्णाव् एव पुरुगुरू अभूताम् याभ्याम् एषां महाशयानां गुणानुभवम् आसाद्यामहे स्म । कियद् वा मनः सम्प्रशंसया मानयामः, येन तत्रैव सामोदं प्रोदसाहयिष्महि? चरणाभ्यां परितः किं नाचरितम्, याभ्यां मनोरथपथम् अलम्भयिष्महि? लोचनयुगलाय रोचनं किम् अन्यद् वितरामः, येन गुरूपदिष्टं तन्मिष्टम् अनुभाव्यामहे? नासाद्वयात् किं नासादयाम, येनानेनामोदेन सामोदीक्रियामहे? त्वचः किं वचः कथयामः, यया तम् इदम् अदःसम्बन्धिगन्धवाहम् अवगाह्यामहे? आत्मनि तु सुभगनामधेयं भागधेयं कियद् आधेयतां विन्देत, यस्य तत्तत्फलवलयेनान्तर् बहिर् अप्य् आव्रियामहे?
tatra śrī-kṛṣṇaḥ svān uvāca—aho, pratyekam evāsmākaṁ labdha-varṇāv imau karṇāv eva puru-gurū abhūtām yābhyām eṣāṁ mahāśayānāṁ guṇānubhavam āsādyāmahe sma | kiyad vā manaḥ sampraśaṁsayā mānayāmaḥ, yena tatraiva sāmodaṁ prodasāhayiṣmahi? caraṇābhyāṁ paritaḥ kiṁ nācaritam, yābhyāṁ manoratha-patham alambhayiṣmahi? locana-yugalāya rocanaṁ kim anyad vitarāmaḥ, yena gurūpadiṣṭaṁ tan-miṣṭam anubhāvyāmahe? nāsādvayāt kiṁ nāsādayāma, yenānenāmodena sāmodīkriyāmahe? tvacaḥ kiṁ vacaḥ kathayāmaḥ, yayā tam idam adaḥ-sambandhi-gandhavāham avagāhyāmahe? ātmani tu subhaga-nāma-dheyaṁ bhāga-dheyaṁ kiyad ādheyatāṁ vindeta, yasya tat-tat-phala-valayenāntar bahir apy āvriyāmahe?
Тогда Шри Кришна сказал своим: «Ах, для каждого из нас эти два уха, заслужив хвалу, стали великими наставниками: через них мы узнали достоинства этих великодушных. Как нам почтить ум хвалой — ведь он с радостью нас сюда и подвигнул? Чего только не обошли наши ноги, что привели нас на путь наших желаний? Какую ещё радость дать паре глаз, чтобы испытать ту сладость, о которой говорили учителя? Чего только не получили мы через ноздри, раз нас наполняет это благоухание? Что сказать о коже, через которую мы окунаемся в ветер, несущий их аромат? А сколько удачи, зовущейся „счастьем“, может вместить душа, когда нас изнутри и снаружи окружает венец его плодов?
3a525a4984b8 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 20:16:44 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами