तद् अनु दर्पणसमर्पणम् अनु सख्यास् तया सह वचनप्रतिवचने—
इन्दुनिर्मञ्छपात्री प्रकटम् उपरि यद् भ्रम्यते तस्य धात्रा
पद्मं निर्माल्यम् अप्सु प्रतिदिशम् अपि यत् क्षिप्तम् एवास्ति तस्याम् ।
आदर्शश् चायम् अर्चापदम् अधिकरणं तस्य सम्पाद्यते यत्
किं तत् प्राणालि तत् ते मुखम् इह सुचिरं पश्य राधे विभाति ॥32॥
tad anu darpaṇa-samarpaṇam anu sakhyās tayā saha vacana-prativacane—
indu-nirmañcha-pātrī prakaṭam upari yad bhramyate tasya dhātrā
padmaṁ nirmālyam apsu pratidiśam api yat kṣiptam evāsti tasyām |
ādarśaś cāyam arcāpadam adhikaraṇaṁ tasya sampādyate yat
kiṁ tat prāṇāli tat te mukham iha suciraṁ paśya rādhe vibhāti ||32||
размер не определён
„Затем подруга поднесла ей зеркало, и между ними был такой разговор: «Над чем Творец явно кружит луну, как сосуд для обнесения? Ради чего лотосы, как отброшенные подношения, брошены во все воды? Для чего это зеркало сделано местом поклонения? Что же это, милая? Это твоё лицо сияет здесь — смотри же, Радха, подольше!»“
9a7dcd2d7c22 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 05:47:53 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Обнесение (нирмаччхана) — обряд: вокруг лица любимого кружат светильником или сосудом, отводя беду, а потом отбрасывают его. Луна и лотосы — лишь такие отброшенные подношения перед лицом Радхи.