तदा च, यदा प्रसङ्गसङ्गत्या कृष्णेति वर्णद्वयं कर्णाभ्यर्णम् आपद्यते, वंशीवाद्यं वा, तदा तम् एव पश्यन्त्य इव हृष्यन्त्यः पुनर् अप्य् अपश्यन्त्यस् तापम् आप्नुवन्ति स्म, किन्तु कञ्चित् प्रति न किञ्चित् प्रकाशयाम् आसुः । चेतसि तु भावयाम् बभूवुः, यथा—
tadā ca, yadā prasaṅga-saṅgatyā kṛṣṇeti varṇa-dvayaṁ karṇābhyarṇam āpadyate, vaṁśī-vādyaṁ vā, tadā tam eva paśyantya iva hṛṣyantyaḥ punar apy apaśyantyas tāpam āpnuvanti sma, kintu kañcit prati na kiñcit prakāśayām āsuḥ | cetasi tu bhāvayām babhūvuḥ, yathā—
И тогда, если к слуху их случайно подходили два слога «Криш-на» или звук флейты, они радовались, будто видели Его, а потом, не видя, мучились; но никому ничего не открывали. А в сердце думали так:
c89f740c996e · published Sep 24, 2026, 8:10:34 PM UTC
Available inRUPage between verses with