तत्र च श्रीराधाया भावना, यथा—
याते कृष्णेति शब्दे श्रुतिपथम् अमृताद् अप्य् अतिस्वादयुक्ते,
वंशीवाद्ये च शश्वन् मनसि सपदि यः स्फूर्तिम् आप्नोति सोऽयम् ।
आजन्माभ्यासहीनोऽप्य् अतिसुपरिचितप्राय एवेति भाति
प्राप्तिव्यावृत्तितस् तु प्रसभम् अचिरतो नेष्यति प्राणवर्गम् ॥21॥
tatra ca śrī-rādhāyā bhāvanā, yathā—
yāte kṛṣṇeti śabde śruti-patham amṛtād apy atisvāda-yukte,
vaṁśī-vādye ca śaśvan manasi sapadi yaḥ sphūrtim āpnoti so’yam |
ājanmābhyāsa-hīno’py atisuparicita-prāya eveti bhāti
prāpti-vyāvṛttitas tu prasabham acirato neṣyati prāṇavargam ||21||
А думы Шри Радхи были такие: «Когда слово „Кришна“, слаще нектара, входит на путь слуха, и при звуке флейты Тот, Кто мгновенно является уму, — хоть я и не знала Его с рождения, — кажется давно знакомым; а оттого, что Его не обрести, Он вскоре силой унесёт мою жизнь».
eed73e7533c8 · published Sep 24, 2026, 8:10:34 PM UTC
Available inRUPage between verses with