एवं श्रीकृष्णस्य च तदीयप्रचरिष्णुतत्तद्गुणभविष्णुतृष्णस्य भावरम्यता गम्यताम्—
नाम्नि श्रोत्रं सदनसरणौ नेत्रम् आमोदपूरे
घ्राणं पृष्ठे वपुर् अपि गुणे सूक्तम् आसां मदीयम् ।
मां प्रोज्झ्यासीद् द्रुतम् इति हरिः स्वीयदोषं विचारात्
प्रत्याख्याय स्फुटम् अनुसरं तत्र चित्रायते स्म ॥23॥
evaṁ śrī-kṛṣṇasya ca tadīya-pracariṣṇu-tat-tad-guṇa-bhaviṣṇu-tṛṣṇasya bhāva-ramyatā gamyatām—
nāmni śrotraṁ sadana-saraṇau netram āmoda-pūre
ghrāṇaṁ pṛṣṭhe vapur api guṇe sūktam āsāṁ madīyam |
māṁ projjhyāsīd drutam iti hariḥ svīya-doṣaṁ vicārāt
pratyākhyāya sphuṭam anusaraṁ tatra citrāyate sma ||23||
Так и о Шри Кришне, в Ком разгоралась жажда их достоинств, что шли о них повсюду, — поймите прелесть Его чувства: «Мой слух — в их имени, глаз — на пути к их дому, обоняние — в потоке их благоухания, тело — у них за спиной, красноречие — в их достоинствах: всё Меня бросило и умчалось», — так Хари, обдумав и отвергнув Свою вину, явно следовал туда — дивное дело.
a2b99722824b · published Sep 24, 2026, 8:10:34 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Перевод приблизителен.