अथ सतृष्णः श्रीकृष्णस् तु राधाचिबुकं करेणादरेण दराप्य् उन्नम्य स्मितरम्यम् इदम् आह स्म—तद्वक्त्रं यदि को विधुः स्मितकला सा चेत् प्रभा निष्प्रभास्ते दम्भा यदि भानि धिग् यदि च ते नेत्रे चकोरैर् अलम् ।इत्थं सर्वजनाद् असौ सहगणं स्वं प्रत्य् अवज्ञावचस्त्वत्प्राशस्त्यमयं निशम्य हृदये राधे मुहुर् म्लायति ॥46॥
atha sa-tṛṣṇaḥ śrī-kṛṣṇas tu rādhā-cibukaṁ kareṇādareṇa darāpy unnamya smita-ramyam idam āha sma—tad-vaktraṁ yadi ko vidhuḥ smita-kalā sā cet prabhā niṣprabhāste dambhā yadi bhāni dhig yadi ca te netre cakorair alam |itthaṁ sarvajanād asau saha-gaṇaṁ svaṁ praty avajñā-vacastvat-prāśastya-mayaṁ niśamya hṛdaye rādhe muhur mlāyati ||46||
Тогда жаждущий Шри Кришна бережно чуть приподнял рукой подбородок Радхи и с прелестной улыбкой сказал: «„Если это — лицо, то что за луна? Если это — серп улыбки, то лунный свет без света; звёзды — обман; если это твои глаза — к чему чакоры?“ Слыша от всех людей такие пренебрежительные слова о себе и своей свите, полные хвалы тебе, луна, Радха, то и дело тускнеет в сердце».
910afa7b10b3 · published Sep 24, 2026, 10:56:18 PM UTC
Available inRUPage between verses with