अथाश्रमेण पूर्णाश्रमे गतमात्रे सर्वसुखपात्रे मधुरमुखारविन्दे गोविन्दे समूढरुचिगूढकुञ्जपुञ्जस्थापितराधादिवृन्दा वृन्दा तत्र समयामास निवेदयामास च तद् इदं—भगवति ! कथं विलम्बमालम्बध्वे ? कुञ्जसञ्जिता राधादयः खलु निदाघान्तक्लान्तचातक्य इव क्षणम् अपि चाशक्यप्राणधरियास् तर्क्यन्ते इति ।
अथ तद् एतन् निशम्य बाष्पपूरितगलौ पूर्णिमामधुमङ्गलौ वचनविकलौ सविकारेण विलोचनाद्याकारेण कमललोचनम् अनुचलनाय याच्ञां कलयाम्बभूवतुः । ततश् च—
athāśrameṇa pūrṇāśrame gata-mātre sarva-sukha-pātre madhura-mukhāravinde govinde sa-mūḍha-ruci-gūḍha-kuñja-puñja-sthāpita-rādhādi-vṛndā vṛndā tatra samayāmāsa nivedayāmāsa ca tad idaṁ—bhagavati ! kathaṁ vilambamālambadhve ? kuñja-sañjitā rādhādayaḥ khalu nidāghānta-klānta-cātakya iva kṣaṇam api cāśakya-prāṇa-dhariyās tarkyante iti |
atha tad etan niśamya bāṣpa-pūrita-galau pūrṇimā-madhumaṅgalau vacana-vikalau savikāreṇa vilocanādyākāreṇa kamala-locanam anucalanāya yācñāṁ kalayāmbabhūvatuḥ | tataś ca—
metro no identificado
„Когда Говинда с милым лицом-лотосом, вместилище всякого счастья, без труда достиг обители Пурнимы, туда пришла Вринда, спрятавшая Радху и прочих в рощице беседок, скрытых густой красой, и сказала: «Владычица! Что вы медлите? Радха и прочие, укрытые в беседках, словно чатаки, измученные в конце лета, кажется, и мгновения не удержат жизнь». Услышав это, Пурнима и Мадхумангала, со слезами в горле, не в силах говорить, взглядами и прочими знаками стали молить Лотосоокого идти следом. И тогда —“
0482186d368e · publicado 25 sept 2026, 6:23:49 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con