गत्वा च कुञ्जानाम् उपरि सुमनोभिः सुमनोहरं मणिमयमित्रं चित्रं ददर्श । तले च तल्पादिभिर् आकल्पम्, न तु राधिकां तदाराधिकां वा । तदा च विस्मिततयाविस्मिततया च तस्य परिस्पन्दं पश्यति, परिस्पन्दम् अपि विन्दमाने श्रीगोविन्दे वृन्दा जगाद—
नूनं राधिकादिकास् तादृशतया संस्कृताद् अस्माद् अकस्माच् छ्रीगोकुलराजकुलचन्द्रागमनसम्भावनया सम्भृतान् निभृतात् कुञ्जाल् लज्जायां लब्धमज्जा मद्गमनानन्तरं कृतनिःसज्जनाश् च सम्प्रति सम्यग् एतस्माद् अस्मदुपलभ्यमानतदीयसौरभ्यपूरे किञ्चिद् दूरे विश्रम्य वर्तन्ते ।
gatvā ca kuñjānām upari sumanobhiḥ sumanoharaṁ maṇi-maya-mitraṁ citraṁ dadarśa | tale ca talpādibhir ākalpam, na tu rādhikāṁ tad-ārādhikāṁ vā | tadā ca vismitatayāvismitatayā ca tasya parispandaṁ paśyati, parispandam api vindamāne śrī-govinde vṛndā jagāda—
nūnaṁ rādhikādikās tādṛśatayā saṁskṛtād asmād akasmāc chrī-gokula-rāja-kula-candrāgamana-sambhāvanayā sambhṛtān nibhṛtāt kuñjāl lajjāyāṁ labdha-majjā mad-gamanānantaraṁ kṛta-niḥsajjanāś ca samprati samyag etasmād asmad-upalabhyamāna-tadīya-saurabhya-pūre kiñcid dūre viśramya vartante |
metro no identificado
„Придя, Он увидел над беседками дивный навес, прелестный от цветов, словно из самоцветов, а внизу — ложе и всё прочее убранство; но ни Радхики, ни её служанок там не было. Шри Говинда и удивился, и не удивился и стал оглядываться; тогда Вринда сказала: «Верно, Радхика и прочие, утонув в стыдливости, как только я ушла, при одной мысли, что сюда придёт луна рода царя Гокулы, ускользнули из этой потаённой беседки, убранной для них, и теперь отдыхают неподалёку — туда, откуда до нас доносится поток их благоухания»“.
0c4c74ed4595 · publicado 25 sept 2026, 6:23:49 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con