अथ तूर्णतयामूर् आश्वास्य परिष्वज्य च पूर्णिमा निजकलाविर्भावितरत्नस्थल्यां वृन्दासङ्गमितनानाशोभावल्यां रङ्गस्थानाखण्डले कर्णिकाकारशङ्कुसारसदलङ्कृतिकमलाकृतिमण्डले मध्यम् अधिकृत्य माधवम् अध्यस्तं विधाय परितस् तद्वधूर् उपवेषयामास । तासु तु श्रीराधां पुनर् अपेक्षितासाधारणनिवेशतया तां सर्वोपरि विहितांसन्ती निजसदेश एव रक्षितवती । ततश् च वाग्देवताकाशतः सपरिहासम् आह स्म—
atha tūrṇatayāmūr āśvāsya pariṣvajya ca pūrṇimā nija-kalāvirbhāvita-ratna-sthalyāṁ vṛndā-saṅgamita-nānā-śobhāvalyāṁ raṅga-sthānākhaṇḍale karṇikākāra-śaṅku-sāra-sad-alaṅkṛti-kamalākṛti-maṇḍale madhyam adhikṛtya mādhavam adhyastaṁ vidhāya paritas tad-vadhūr upaveṣayāmāsa | tāsu tu śrī-rādhāṁ punar apekṣitāsādhāraṇa-niveśatayā tāṁ sarvopari vihitāṁsantī nija-sadeśa eva rakṣitavatī | tataś ca vāg-devatākāśataḥ sa-parihāsam āha sma—
„Затем Пурнима поспешно утешила и обняла их и посреди площадки из самоцветов, явленной её собственным искусством, с рядами разных красот, что принесла Вринда, в круге для игры, подобном лотосу с чашечкой, украшенном лучшими украшениями, усадила Мадхаву в середину, а вокруг — Его невест. А Шри Радху, что требовала особого места, она поставила выше всех и держала рядом с собой. Тогда богиня речи с неба в шутку сказала:“
05db5d2aa9b4 · publicado 25 sept 2026, 6:23:49 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con