तद् एतद् विलपितं वलयित्वा—भुजम् अगुरुसुगन्धं मूर्ध्न्य् अधास्यत् कदा नु इति वदन्मनाह् शुण्डावद्भुजदण्डशुण्डाम् अपि मदस्थाणुतयानुभवन्ती या बभूव, सेयं सम्प्रति तद्विरहदहनं वहन्ती भुजेऽतिमात्रं वचसि रचयन्ती मूर्छति स्म । अत्र धास्यतीति वाच्येऽधास्यद् इति तस्या भ्रमविकार एव ।
मूर्च्छा तु यथा—
tad etad vilapitaṁ valayitvā—bhujam aguru-sugandhaṁ mūrdhny adhāsyat kadā nu iti vadan-manāh śuṇḍāvad-bhuja-daṇḍa-śuṇḍām api madasthā-ṇutayānubhavantī yā babhūva, seyaṁ samprati tad-viraha-dahanaṁ vahantī bhuje’timātraṁ vacasi racayantī mūrchati sma | atra dhāsyatīti vācye’dhāsyad iti tasyā bhrama-vikāra eva |
mūrcchā tu yathā—
छन्द अज्ञात
Сплетя этот плач, она сказала: „Когда же Он положит нам на голову руку, благоухающую агару?“ — она, что прежде, будто хмельная, ощущала Его руку, крепкую, как хобот слона, теперь, неся огонь разлуки с Ним, в словах безмерно раздула речь о руке — и лишилась чувств. Здесь вместо „положит“ сказано „положил бы“ — и это лишь смятение от помрачения. А обморок был таким:
96bb59cdf6e1 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:06:03 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 47.