तद् एवं वर्णयित्वा स्निग्धकण्ठः स्वं दुःखं राधाकृष्णयोः शृण्वतोः कृष्णं प्रति वर्णयामास—
सुरूपा वैरूप्यं मृदुलहृदयाक्रूरतरतां
सुलज्जा वैयात्यं स्मितमधुरिता म्लानमुखताम् ।
तद् आगाद् एषा या तव विरहतः कृष्ण सुभगा
तद् एतन् मच्चित्तं विमृशद् अभितस् तापमयते ॥56॥
tad evaṁ varṇayitvā snigdhakaṇṭhaḥ svaṁ duḥkhaṁ rādhā-kṛṣṇayoḥ śṛṇvatoḥ kṛṣṇaṁ prati varṇayāmāsa—
surūpā vairūpyaṁ mṛdula-hṛdayākrūrataratāṁ
sulajjā vaiyātyaṁ smita-madhuritā mlāna-mukhatām |
tad āgād eṣā yā tava virahataḥ kṛṣṇa subhagā
tad etan mac-cittaṁ vimṛśad abhitas tāpamayate ||56||
Так описав, Снигдхакантха поведал Кришне о своей боли, пока Радха и Кришна слушали: «Красавица — к безобразию, нежная сердцем — к жестокости, стыдливая — к дерзости, сладкая улыбкой — к поблёкшему лицу: вот до чего дошла эта счастливица от разлуки с Тобой, Кришна; думая об этом, моё сердце всё горит.
b0637b63cab8 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:06:03 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से