तदा च—
श्यामं वर्तुलदीर्घपीवरभुजं चन्द्राभवक्त्रस्फुरत्
कञ्जाक्षं नवयौवनं किम् अपरं सौन्दर्यपर्याचितम् ।
मीनक्षोणिपकर्णिकं कनकजिद्वस्त्रं तद् आस्ताम् अपि
श्रीकृष्णभ्रमदं विलोक्य तम् अमूश् चित्रं चिराद् आययुः ॥2॥
tadā ca—
śyāmaṁ vartula-dīrgha-pīvara-bhujaṁ candrābha-vaktra-sphurat-
kañjākṣaṁ nava-yauvanaṁ kim aparaṁ saundarya-paryācitam |
mīna-kṣoṇipa-karṇikaṁ kanakajid-vastraṁ tad āstām api
śrī-kṛṣṇa-bhramadaṁ vilokya tam amūś citraṁ cirād āyayuḥ ||2||
А тогда они увидели его — тёмного, с округлыми, длинными, крепкими руками, с лицом, как луна, с сияющими глазами-лотосами, в первой юности, полного красоты, с серьгами-макарами, в одежде, затмевающей золото, — похожего на Шри Кришну; и впервые за долгое время изумились.
5a9565d08c47 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:06:03 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से