श्रुत्वैतत् त्वरितं व्रजेश्वरि यथैवाज्ञा तवेति ब्रुवन्धृत्वा मूर्धनि पेटिकां स्वभवनं प्रीत्याभिमन्युर् यदागन्तुं प्रक्रमते स्म तर्ह्य् अभिसरन् कृष्णस् तम् आरुह्य तद्भार्यां हन्त निजप्रियां स्मितम् अधात् स्वं कौतुकाब्धौ किरन्
śrutvaitat tvaritaṁ vrajeśvari yathaivājñā taveti bruvandhṛtvā mūrdhani peṭikāṁ sva-bhavanaṁ prītyābhimanyur yadāgantuṁ prakramate sma tarhy abhisaran kṛṣṇas tam āruhya tad-bhāryāṁ hanta nija-priyāṁ smitam adhāt svaṁ kautukābdhau kiran
Услышав это, Абхиманью тотчас сказал: «Как велишь, владычица Враджа!» — водрузил шкатулку на голову и с радостью двинулся домой. И тогда Кришна, взобравшись на него, спешил на свидание — ах, к его жене, своей милой — и улыбался, бросившись в океан веселья.
e287b141d306 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 16:35:29 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Муж сам несёт на голове любовника к своей жене. В издании vrajeśvarī yathaivājñātaveti; расставлено и исправлено по размеру: звательный падеж vrajeśvari.