अथ गमनसमये च,
उत्सङ्गे निहितस्य तस्य तु शिशोर् वक्त्रं मुहुर् दृष्टवान्
नामोदं चिरम् आददे निटिलकाद् गण्डाव् अचुम्बीद् भृशम् ।
आशिश्लेषतरां वपुर् न तु तदा तृप्तिं व्रजेशो ययौ
यां पाथेयतया विवेद मथुराप्रस्थानम् आस्थाय सः ॥12॥
atha gamana-samaye ca,
utsaṅge nihitasya tasya tu śiśor vaktraṁ muhur dṛṣṭavān
nāmodaṁ ciram ādade niṭilakād gaṇḍāv acumbīd bhṛśam |
āśiśleṣatarāṁ vapur na tu tadā tṛptiṁ vrajeśo yayau
yāṁ pātheyatayā viveda mathurā-prasthānam āsthāya saḥ ||12||
И перед уходом: Положив младенца на колени, он снова и снова смотрел на Его лицо, недолго вдыхал запах лба, крепко целовал щёки, обнимал тельце — но владыка Враджа так и не насытился; а он хотел этого насыщения как припаса в дорогу, собираясь в Матхуру.
483a667d58af · опубликовано 24 сент. 2026 г., 18:56:58 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами