तथापि सर्वतः समुपचितं यद् अस्मभ्यं रुचितम्, तद् एव किञ्चिद् वर्ण्यते—
कुरुक्षेत्रे सूर्यप्रशमतमसि व्यक्ततमसि
व्रजाल् लब्धः कृष्णं व्रजनरपतिः सव्रजजनः ।
वितर्तुं तं रत्नप्रचयम् अचकर्षन् निजपदाद्
यद् आलोकाद् अन्योऽप्य् अखिलनिजकर्म व्यतनुत ॥2॥
tathāpi sarvataḥ samupacitaṁ yad asmabhyaṁ rucitam, tad eva kiñcid varṇyate—
kurukṣetre sūrya-praśama-tamasi vyakta-tamasi
vrajāl labdhaḥ kṛṣṇaṁ vraja-narapatiḥ sa-vraja-janaḥ |
vitartuṁ taṁ ratna-pracayam acakarṣan nija-padād
yad ālokād anyo’py akhila-nija-karma vyatanuta ||2||
Но всё же немного опишем то, что, собранное отовсюду, нам по душе: на Курукшетре, в явной тьме, когда погасло солнце, царь Враджи с людьми Враджи, придя из Враджи и обретя Кришну, вынесли, чтобы раздать, такую груду самоцветов, что, глядя на неё, и другие совершили все свои обряды.
cba5d3a7baa3 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:37:38 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.