स आह—“भवतु, कथमयमस्माभिर्दातव्यः? न चोरीकृत्य चोरीकृत्यमनेनानायि । नानायितकलालोभवत्यो भवत्यो मृषा दोषमासञ्जयितुं भ्रमन्ति । दैवादयं शरणागतः शरणागतवत्सलेनामुनारक्षि, रक्षित्वा पुनः कथं दास्यते” इत्येवमवसरे व्रजेश्वरी तत्रागत्य “वत्स! कथं विलम्बसे?—
sa āha—“bhavatu, kathamayamasmābhirdātavyaḥ? na corīkṛtya corīkṛtyamanenānāyi | nānāyitakalālobhavatyo bhavatyo mṛṣā doṣamāsañjayituṁ bhramanti | daivādayaṁ śaraṇāgataḥ śaraṇāgatavatsalenāmunārakṣi, rakṣitvā punaḥ kathaṁ dāsyate” ityevamavasare vrajeśvarī tatrāgatya “vatsa! kathaṁ vilambase?—
Тот сказал: «Пусть так, но с чего нам его отдавать? Мы его не украли. Вы, жадные до разных уловок, ходите и возводите ложную вину. Он по воле судьбы прибежал за защитой, и любящий прибегающих его защитил; а раз защитил — как же отдать?» В это время туда пришла владычица Враджа: «Сынок, что ты медлишь? —
281052f2660f · published Sep 28, 2026, 11:05:28 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Защита прибегшего (śaraṇāgata) — священный долг; шут обращает его в шутку.