मुञ्चन् शोकाश्रुधारां सततम् अरुचिमान् ग्रासमात्रग्रहेऽपिक्षिप्तो बद्धो हतो वा गिरिवद् अविचलः सर्वसङ्गैर् विमुक्तः ।नैष्किञ्चन्यैककाष्ठां गत उरुतरयोत्कण्ठया चिन्तयन् श्रीराधाकृष्णाङ्घ्रिपङ्केरुहदलसुषमां कोऽपि वृन्दावनेऽस्ति ॥2.55॥
muñcan śokāśru-dhārāṁ satatam arucimān grāsa-mātra-grahe’pikṣipto baddho hato vā girivad avicalaḥ sarva-saṅgair vimuktaḥ |naiṣkiñcanyaikakāṣṭhāṁ gata urutarayotkaṇṭhayā cintayan śrīrādhā-kṛṣṇāṅghri-paṅkeruha-dala-suṣamāṁ ko’pi vṛndāvane’sti ||2.55||
Есть во Вриндаване некий, что непрестанно роняет потоки слёз горя, не находит вкуса даже в одном куске пищи, брошенный, связанный или избитый — непоколебим, как гора, свободен от всякой привязанности, дошёл до единственного предела неимения и с великой тоской думает о красе лепестков лотосов стоп Шри Радхи и Кришны.
aab79c8c4d6c · published Sep 29, 2026, 11:44:54 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Размер — sragdharā.