तद् एतत् कथारम्भ एव तासां श्वासानां बहिर् निष्क्रमणम् इव वीक्ष्य स्निग्धकण्ठः
सोत्कण्ठं समापयन्न् आह स्म,—
राधे योऽयं दयितस्
त्वयि दयितः कथम् अनार्द्रताम् अयिता?
तव तनुलतिकाम् अस्रैः
सिञ्चति पश्याम्बुदश्यामः ॥78॥
tad etat kathārambha eva tāsāṁ śvāsānāṁ bahir niṣkramaṇam iva vīkṣya snigdhakaṇṭhaḥ
sotkaṇṭhaṁ samāpayann āha sma,—
rādhe yo’yaṁ dayitas
tvayi dayitaḥ katham anārdratām ayitā?
tava tanu-latikām asraiḥ
siñcati paśyāmbuda-śyāmaḥ ||78||
छन्द अज्ञात
Увидев, что уже в начале этого рассказа у них будто перехватило дыхание, Снигдхакантха в волнении закончил: «Радха, как может этот любимый, милый тебе, стать бесчувственным? Взгляни: Тёмный, как туча, орошает слезами твоё тело-лиану».
6c5cbe6b1173 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 2:28:45 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से