इति।
विशेषतः श्रीराधायाम् अपि स्वस्तिमुखः सोऽयम् अस्ति स्म—
रामः क्लेशम् अरण्यजं सहितया निस्तीर्णवान् सीतया
शून्ये तत्र च रोदनं गतिम् इतस् तस्यां हृतायाम् अपि ।
ताम् आप्ताम् असदुक्तिह्रीर् विजहद् अप्य् अर्चां श्रितस् तन्निभां
हा राधावियुगप्य् अनिष्टसुखयुक् कृष्णस् त्व् अहं दुःस्थितिः ॥30॥
iti|
viśeṣataḥ śrī-rādhāyām api svasti-mukhaḥ so’yam asti sma—
rāmaḥ kleśam araṇya-jaṁ sahitayā nistīrṇavān sītayā
śūnye tatra ca rodanaṁ gatim itas tasyāṁ hṛtāyām api |
tām āptām asad-ukti-hrīr vijahad apy arcāṁ śritas tan-nibhāṁ
hā rādhā-viyugapy aniṣṭa-sukha-yuk kṛṣṇas tv ahaṁ duḥsthitiḥ ||30||
размер не определён
Так. А особое письмо Шри Радхе, начинавшееся с пожелания блага, было таким: „Рама преодолел лесную муку вместе с Ситой; когда её похитили, в опустевшем лесу он нашёл исход в плаче; а обретя её и оставив из-за стыда перед дурной молвой, он нашёл прибежище в её подобии — изваянии. А Я, Кришна, ах, разлучён с Радхой и окружён нежеланными радостями — Мне хуже всех“.
7defc7d19099 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:07:20 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Рама почитал золотое изваяние Ситы при жертвоприношении коня.