तद् एवं परमनिःश्रेयसनिश्चयाय श्रीभागवतम् एव पौर्वापर्याविरोधेन विचार्यते । तत्रास्मिन् सन्दर्भषट्कात्मके ग्रन्थे सूत्रस्थानीयम् अवतारिकावाक्यं विषयवाक्यं श्रीभागवतवाक्यम् । भाष्यरूपा तद्व्याख्या तु सम्प्रति मध्यदेशादौ व्याप्तान् अद्वैतवादिनो नूनं भगवन्महिमानम् अवगाहयितुं तद्वादेन कर्बुरितलिपीनां परमवैष्णवानां श्रीधरस्वामिचरणानां शुद्धवैष्णवसिद्धान्तानुगता चेत् तर्हि यथावद् एव विलिख्यते । क्वचित् तेषाम् एवान्यत्रदृष्टव्याख्यानुसारेण द्रविडादिदेशविख्यातपरमभागवतानां तेषाम् एव बाहुल्येन तत्र वैष्णवत्वेन प्रसिद्धत्वात् । श्रीभागवत एव, क्वचित् क्वचिन् महाराज द्रविडेषु च भूरिशः इत्य् अनेन प्रथितमहिम्नां साक्षाच् छ्रीप्रभृतितः प्रवृत्तसम्प्रदायानां श्रीवैष्णवाभिधानां श्रीरामानुजभगवत्पादविरचितश्रीभाष्यादिदृष्टमतप्रामाण्येन मूलग्रन्थस्वारस्येन चान्यथा च । अद्वैतव्याख्यानं तु प्रसिद्धत्वान् नातिवितायते
tad evaṁ parama-niḥśreyasa-niścayāya śrī-bhāgavatam eva paurvāparyāvirodhena vicāryate | tatrāsmin sandarbha-ṣaṭkātmake granthe sūtra-sthānīyam avatārikā-vākyaṁ viṣaya-vākyaṁ śrī-bhāgavata-vākyam | bhāṣya-rūpā tad-vyākhyā tu samprati madhya-deśādau vyāptān advaita-vādino nūnaṁ bhagavan-mahimānam avagāhayituṁ tad-vādena karburita-lipīnāṁ parama-vaiṣṇavānāṁ śrīdhara-svāmi-caraṇānāṁ śuddha-vaiṣṇava-siddhāntānugatā cet tarhi yathāvad eva vilikhyate | kvacit teṣām evānyatra-dṛṣṭa-vyākhyānusāreṇa draviḍādi-deśa-vikhyāta-parama-bhāgavatānāṁ teṣām eva bāhulyena tatra vaiṣṇavatvena prasiddhatvāt | śrī-bhāgavata eva, kvacit kvacin mahārāja draviḍeṣu ca bhūriśaḥ ity anena prathita-mahimnāṁ sākṣāc chrī-prabhṛtitaḥ pravṛtta-sampradāyānāṁ śrī-vaiṣṇavābhidhānāṁ śrī-rāmānuja-bhagavat-pāda-viracita-śrī-bhāṣyādi-dṛṣṭa-mata-prāmāṇyena mūla-grantha-svārasyena cānyathā ca | advaita-vyākhyānaṁ tu prasiddhatvān nātivitāyate
Итак, ради решения о высшем благе рассматривается именно «Шри Бхагавата» — так, чтобы прежнее не расходилось с последующим.
В этой книге, состоящей из шести сандарбх, место сутры занимает вводное речение, а речением предмета служит речение самой «Шри Бхагаваты». Толкование же его, что служит здесь комментарием, выписывается как есть из стоп Шридхары Свами — высшего вайшнава, чьи письмена стали пёстры от учения проповедников недвойственности, ныне разошедшихся по срединной стране и прочим (он, верно, хотел этим самым учением дать постичь величие Бхагавана), — выписывается, если оно следует чистому вайшнавскому учению.
Кое-где — следуя иному толкованию тех же стоп, виденному в другом месте. Кое-где — по достоверности того учения, что видно в «Шри-бхашье» и прочем, составленном Шри Рамануджей, стопами Бхагавана: ведь высшие бхагаваты, прославленные в дравидской и прочих странах, там большей частью и известны как вайшнавы, величие их разглашено самой «Шри Бхагаватой» словами «кое-где, кое-где, о махараджа, и среди дравидов — во множестве», а преемства их, именуемые «шри-вайшнавскими», идут прямо от Шри. Кое-где же — по естественному смыслу самой коренной книги, а кое-где и иначе.
Толкование недвойственности, как общеизвестное, не особенно растягивается.
000000000000 · опубликовано 1 янв. 1970 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Здесь объявлен способ работы, и он необычен для комментария.
Шридхара взят не целиком, а с оговоркой: его письмена «пёстры» от чужого учения, и берётся лишь то, что сходится с чистым.
Рамануджа привлечён как свидетель другой школы; спорное же учение не разбирается вовсе — не из пренебрежения, а потому что оно и так у всех на слуху.