अथ स्निग्धकण्ठः स्वान्ते चिन्तयति स्म—सत्यम् एतद् अत एव सद्वाणीगुणिभिर् मुहुर् अनयोर् आत्मज इति मतम् । मया च सुविचारतस् तद् एव पूर्वं निश्चितम् आचरितम् इति । उवाच च—ततस् ततः ?
मधुकण्ठ उवाच – अथ तद् आरभ्य गर्भलक्षणम् उपलभ्य सम्भूतभव्यानां सभ्याङ्गनागणानां गोकुलकुलपात्री सुखदात्री बभूव । यथा –
atha snigdhakaṇṭhaḥ svānte cintayati sma—satyam etad ata eva sad-vāṇī-guṇibhir muhur anayor ātmaja iti matam | mayā ca suvicāratas tad eva pūrvaṁ niścitam ācaritam iti | uvāca ca—tatas tataḥ ?
madhukaṇṭha uvāca – atha tad ārabhya garbha-lakṣaṇam upalabhya sambhūta-bhavyānāṁ sabhyāṅganā-gaṇānāṁ gokula-kula-pātrī sukha-dātrī babhūva | yathā –
metre not identified
Тут Снигдхакантха подумал про себя: «Это истина, поэтому обладающие добрым словом снова и снова считают Его их сыном. И я, хорошо поразмыслив, прежде решил именно так». И сказал: «А дальше?» Мадхукантха сказал: «С тех пор, заметив признаки беременности, счастливые почтенные женщины обрели в ней, сосуде рода Гокулы, подательницу счастья. Как:
f032048517c0 · published Sep 24, 2026, 6:46:20 PM UTC
Available inRUPage between verses with