तद् एवं मेघङ्करे पुरन्दरे निविडीषवर्षादिना भयङ्करे चार्तिङ्करे च जाते क्षेमङ्करः स मुरारिः पुरा ह्य् एवं पराममर्श—
इन्द्रः स्वैराभिमानी मयि मदनुगते चावमानी ततश् च
स्वान्तान् मेदूरमानी तद् अमुम् अनु मया मानभङ्गप्रसक्तः ।
गोष्ठं मद्गत्यशेषं मम मदनुगतस्यापि मुद्भृद्विशेषं
मच्चित्ते सावशेषं तद् इदम् अथ मया प्राणसाम्येन धार्यम् ॥74॥
tad evaṁ meghaṅkare purandare niviḍīṣa-varṣādinā bhayaṅkare cārtiṅkare ca jāte kṣemaṅkaraḥ sa murāriḥ purā hy evaṁ parāmamarśa—
indraḥ svairābhimānī mayi mad-anugate cāvamānī tataś ca
svāntān medūra-mānī tad amum anu mayā māna-bhaṅga-prasaktaḥ |
goṣṭhaṁ mad-gaty-aśeṣaṁ mama mad-anugatasyāpi mud-bhṛd-viśeṣaṁ
mac-citte sāvaśeṣaṁ tad idam atha mayā prāṇa-sāmyena dhāryam ||74||
Так, когда Пурандара, творящий тучи, стал грозен и мучителен густым ливнем стрел и прочим, Мурари, творящий благо, ещё прежде рассудил так: «Индра своевольно горд, непочтителен ко Мне и Моим и потому в сердце мнит себя могучим; поэтому Я и взялся сокрушить его гордость. А селение, у которого все пути — Я, которое особо радуется, следуя за Мной, и живёт в Моём сердце, Я должен хранить наравне с жизнью».
24f1a36afb7d · published Sep 24, 2026, 9:20:01 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 25.