तद् एतद् विप्रलम्भलम्भनम् अप्य् अक्लिष्टवर्णनविशिष्टम् आकर्ण्य तन्मुखं च निर्वर्ण्य, तद् एव सवर्णैर् असवर्णैर् अप्य् अधि पर्वम् आगतैः सर्वकैर् निर्णिन्ये । तथा हि—
प्रेष्ठः किञ्चिद् यद् ब्रवीति प्रतीतिं
सर्वेषां तद् याति नूनं रुचिं च ।
तच् चेद् अण्व् अप्य् अर्हितं तर्हि किं वा
वाच्यं तस्मात् तेऽप्य् अमन्यन्त तद्द् हि ॥27॥
tad etad vipralambha-lambhanam apy akliṣṭa-varṇana-viśiṣṭam ākarṇya tan-mukhaṁ ca nirvarṇya, tad eva savarṇair asavarṇair apy adhi parvam āgataiḥ sarvakair nirṇinye | tathā hi—
preṣṭhaḥ kiñcid yad bravīti pratītiṁ
sarveṣāṁ tad yāti nūnaṁ ruciṁ ca |
tac ced aṇv apy arhitaṁ tarhi kiṁ vā
vācyaṁ tasmāt te’py amanyanta tadd hi ||27||
Выслушав это — хоть оно и несло Индре разочарование, но было сказано без натяжки, — и взглянув на Его лицо, все, кто пришёл на праздник, и свои, и чужие, так и решили. Ведь: Что бы ни сказал любимейший, всё находит доверие и одобрение у всех; а если это хоть сколько-нибудь достойно — что тут говорить? Вот и они согласились.
c8705b39146e · published Sep 24, 2026, 9:20:01 PM UTC
Available inRUPage between verses with