चित्राज् जामातृभावाद् द्रवमयकुतुकाद् आदराद् अप्य् अमूषां
वृन्दं तत् तद् विचित्रं सपदि तम् अगमद् द्रष्टुम् उत्कण्ठदृष्टि ।
माता श्रीराधिकायाः स्वयम् अथ सवयःसङ्गता दूरदेशाद्
रत्नैर् नीराज्यनिर्मञ्छितम् अकृत निजेनोत्तमाङ्गेन चाङ्गम् ॥32॥
citrāj jāmātṛ-bhāvād drava-maya-kutukād ādarād apy amūṣāṁ
vṛndaṁ tat tad vicitraṁ sapadi tam agamad draṣṭum utkaṇṭha-dṛṣṭi |
mātā śrī-rādhikāyāḥ svayam atha savayaḥ-saṅgatā dūra-deśād
ratnair nīrājya-nirmañchitam akṛta nijenottamāṅgena cāṅgam ||32||
„Их пёстрый сонм — из дива, из нежности к зятю, из тающего любопытства и из почтения — тотчас пошёл к Нему посмотреть на Него жадными глазами. А сама мать Шри Радхики с ровесницами издалека обнесла Его самоцветами в обряде нираджаны и склонила над Его телом свою голову“.
2b5cdbc8ae99 · published Sep 25, 2026, 6:09:44 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Тёща кружит над головой зятя светильником и самоцветами, отводя беду, — обряд вараны в бенгальской свадьбе.