इति राधां प्रति चेतसि चिन्तयन्तं कृष्णम् अन्तः सतृष्णम् अपि बहिस् तूष्णीकताम् एव पुष्णन्तं, मधुमङ्गलः करसरसिजे गृहीत्वा कुटजकुञ्जगृहम् एव नीतवान् । नीत्वा च तत्पर्यन्तभुवि वृन्दां रक्षित्वा बाह्यम् अवगाह्य, पूर्णिमां संवाह्य तस्मिन्न् अन्तेगुरुतया तत्रकीयं वृत्तं चित्रवद् ईक्षितवान् ।
तत्र श्रीवृन्दावचनं यथा—
iti rādhāṁ prati cetasi cintayantaṁ kṛṣṇam antaḥ sa-tṛṣṇam api bahis tūṣṇīkatām eva puṣṇantaṁ, madhumaṅgalaḥ kara-sarasije gṛhītvā kuṭaja-kuñja-gṛham eva nītavān | nītvā ca tat-paryanta-bhuvi vṛndāṁ rakṣitvā bāhyam avagāhya, pūrṇimāṁ saṁvāhya tasminn ante-gurutayā tatrakīyaṁ vṛttaṁ citravad īkṣitavān |
tatra śrī-vṛndā-vacanaṁ yathā—
metro no identificado
Пока Кришна так думал в сердце о Радхе — внутри полный жажды, а снаружи храня молчание, — Мадхумангала взял Его за лотос руки и повёл в кутаджевую беседку. Приведя Его и оставив Вринду сторожить у входа, он вышел наружу, увёл с собой Паурнамаси и, как старший, наблюдал за происходящим, будто за картиной. Слова Шри Вринды были такими:
5f540741146d · publicado 24 sept 2026, 21:43:03 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con