यां पश्यन् स तु सात्त्विकभावं दधद् अपि चित्तविकारम् ।
भेजे यत्र प्रतिकृतिकृद् अपि प्रतिकृतिर् इति च विचारम् ॥ए॥
स यया प्रतिकृतिताभ्रमम् आगाद् एवं भावनशाली ।
भावपरीक्षणकृन् मे कृतकोऽप्य् एताम् इन्द्रकजाली ॥f॥
तद् अपि च यत्र स्पृहयन्न् अथ याम् एनां मेने राधाम् ।
वृन्दा याच्ञां प्रत्याचष्ट च दधद् अपि दुःखाद् बाधाम् ॥ग्॥
yāṁ paśyan sa tu sāttvika-bhāvaṁ dadhad api citta-vikāram |
bheje yatra pratikṛti-kṛd api pratikṛtir iti ca vicāram ||e||
sa yayā pratikṛtitābhramam āgād evaṁ bhāvana-śālī |
bhāva-parīkṣaṇa-kṛn me kṛtako’py etām indraka-jālī ||f||
tad api ca yatra spṛhayann atha yām enāṁ mene rādhām |
vṛndā yācñāṁ pratyācaṣṭa ca dadhad api duḥkhād bādhām ||g||
metro no identificado
глядя на неё, Он, хоть и полный саттвических чувств, смутился сердцем и подумал, что Сам творец образов — лишь образ; от неё Он, полный воображения, впал в сомнение: „Не ловушка ли это, изваяние, чтобы испытать Моё чувство?“ и всё же, желая её, Он понял, что это Радха, — а Вринда, сама измученная горем, отвергла Его просьбу;
6d9814012f16 · publicado 24 sept 2026, 21:43:03 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con