इति ।
तद्बाहुमाधुर्यस्मरणेन क्षणकतिपयं विमुह्य पुनर् ऊह्यमानचेतनाः शनैर् ऊचिरे—
प्रसूतातौ भ्रातॄन् अहह भगिनीर् यातृजमुखान्
गृहाध्यक्षान् हित्वा स्वम् अनुभजमाना न इह यः ।
जहौ छिन्नप्रेमा तद् अपि हृदयं नस् तदनुगं
कथं तं तद्वाणीं प्रभुवर वराङ्गी न मनुताम् ॥30॥
iti |
tad-bāhu-mādhurya-smaraṇena kṣaṇa-katipayaṁ vimuhya punar ūhyamāna-cetanāḥ śanair ūcire—
prasū-tātau bhrātṝn ahaha bhaginīr yātṛja-mukhān
gṛhādhyakṣān hitvā svam anubhajamānā na iha yaḥ |
jahau chinna-premā tad api hṛdayaṁ nas tad-anugaṁ
kathaṁ taṁ tad-vāṇīṁ prabhu-vara varāṅgī na manutām ||30||
размер не определён
Так. Вспомнив сладость Его рук, они на несколько мгновений лишились чувств, а придя в себя, тихо сказали: „Мы оставили мать и отца, братьев, ах, сестёр, невесток и прочих, мужей — и служили Ему, а Он бросил нас здесь, порвав любовь; и всё же сердце наше идёт за Ним. Как же красавице, о лучший из владык, не поверить Ему и Его речам?“
29f8a58746c4 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:15:13 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 65, стихи 11–12.