अथात्र स्वस्तिमुखश् चायं सुखदो भविता, यथा─
प्रस्थानावसरे यद् एव बहुलं प्रस्थापितं वाचिकं
प्रत्यायातिमयं ततश् च्यववशात् प्राहैषम् अप्य् उद्धवम् ।
हा धिक् तत्र च विघ्ननिघ्नदशया शङ्की तु सङ्कर्षणं
सन्दिश्य प्रहिनोमि किन्तु मम धीर् युष्मद्धिया लज्जते ॥38॥
athātra svasti-mukhaś cāyaṁ sukhado bhavitā, yathā─
prasthānāvasare yad eva bahulaṁ prasthāpitaṁ vācikaṁ
pratyāyātimayaṁ tataś cyava-vaśāt prāhaiṣam apy uddhavam |
hā dhik tatra ca vighna-nighna-daśayā śaṅkī tu saṅkarṣaṇaṁ
sandiśya prahinomi kintu mama dhīr yuṣmad-dhiyā lajjate ||38||
А это письмо, начинающееся с пожелания блага, принесёт вам радость: „При отъезде Я послал много вестей на словах о возвращении; затем, промедлив, послал и Уддхаву; ах, позор, — и теперь, в плену помех, в тревоге, посылаю с вестью Санкаршану; но Мой ум стыдится перед вашим.
1b225353998b · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:15:13 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами