अथ रजन्याम् अपि जनितप्रभायां श्रीराधिकासभायां जातश्रीकृष्णप्रभायां मधुकण्ठ उवाच—
तदा साल्वस्योपद्रवम् अनु समस्तव्रजजनः
समन्ताद् वह्न्याद्यं शरणम् अवगच्छन् स्थितिम् अधात् ।
विना कृष्णप्राणाः पशुपरमणीमस्तकमणीर्
अमूषाम् अस्त्य् अन्तर् यदि विरहवह्निः किम् अपरैः ॥46॥
atha rajanyām api janita-prabhāyāṁ śrī-rādhikā-sabhāyāṁ jāta-śrī-kṛṣṇa-prabhāyāṁ madhukaṇṭha uvāca—
tadā sālvasyopadravam anu samasta-vraja-janaḥ
samantād vahny-ādyaṁ śaraṇam avagacchan sthitim adhāt |
vinā kṛṣṇa-prāṇāḥ paśupa-ramaṇī-mastaka-maṇīr
amūṣām asty antar yadi viraha-vahniḥ kim aparaiḥ ||46||
Затем ночью, в собрании Шри Радхики, где тоже засиял Шри Кришна, Мадхукантха сказал: „Тогда, после напасти Шалвы, все люди Враджа держались лишь тем, что видели кругом прибежище в огне и прочем. А у пастушек — венцов-самоцветов среди жён пастухов, чья жизнь — Кришна, — если без Него внутри уже горит огонь разлуки, к чему им иной огонь?“
897d05d4c4e4 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 05:21:24 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Вторая половина главы — тот же рассказ, но для гопи и о гопи. Другие жители Враджа думали о смерти в огне (см. стих 19); гопи не нужно внешнее пламя — их и так сжигает разлука.