पौर्णमासी : धिक् कष्टम् ! मूर्तम् एतद् दुर्निवारं कारुण्यडम्बरं परिलम्बते । तद् इतस् तूर्णं मे प्रस्थितिः पथ्या ।
वृन्दा: भगवति ! मुखराम् अत्र सन्निधापयितुम् इच्छामि । (इत्य् उभे निष्क्रान्ते)
विष्कम्भकः –
(ततः प्रविशति सखीब्याम् आश्वास्यमाना राधा । )
paurṇamāsī : dhik kaṣṭam ! mūrtam etad durnivāraṁ kāruṇya-ḍambaraṁ parilambate | tad itas tūrṇaṁ me prasthitiḥ pathyā |
vṛndā: bhagavati ! mukharām atra sannidhāpayitum icchāmi | (ity ubhe niṣkrānte)
-- viṣkambhakaḥ –
(tataḥ praviśati sakhībyām āśvāsyamānā rādhā | )
размер не определён
Паурнамаси: Горе, горе! Здесь воплотилось само неудержимое сострадание. Мне лучше скорее уйти отсюда. Вринда: Госпожа, я хочу привести сюда Мукхару. (Обе уходят.) (Конец вставной сцены.) (Затем входит Радха; её утешают две подруги.)
490fc1a52cea · опубликовано 24 сент. 2026 г., 06:41:06 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами