इत्येवं गतेषु कतिपयेषु दिवसेषु कस्मिंश्चिदहनि वत्सांश्चारयता वत्सगणानामन्तरेव विहितसात्त्वतवेशो महाशाक्त इव, परमतजिघृक्षया विस्तारितास्तिकाकारश्चार्वाक इव, सर्वस्वजिहीर्षया समुपसादितमित्रभावश्चौर इव, मृदुलतरतृणाच्छादितमुखो वारीगर्त इव, कोऽपि कंसानुचरो वत्साकारः सह वत्सगणैरेव चरन् न केनापि प्रकारेण लक्ष्यमाणः केनचिदपि, तेन सकृदेवाइअलोक्य विपक्षोऽयमिति जानता निखिलसर्वज्ञचक्रचूडामणिना पूर्वजं प्रति “आर्य! किमयं व्रजचरो वत्सः, उत वा कृत्रिमः कोऽपि” इति वदता तदनिर्णीयमान एव पश्यत्सु सकलेष्वेव सहचरेषु मृदुतरकमलकुड्मलकोमलेन वामकरतलेन पश्चात्तनं चरणयुगलमाकृष्य धृत्वा समुन्नीय मुहुरलातचक्रवदाघूर्णयता कपित्थतरुकाण्डमधि निष्पिंषता प्रयाणाभिमुखेषु प्राणेषु धृतनिजविकृताकारो यमसदनं गमयाम्बभूवे ॥10॥
ityevaṁ gateṣu katipayeṣu divaseṣu kasmiṁścidahani vatsāṁścārayatā vatsagaṇānāmantareva vihitasāttvataveśo mahāśākta iva, paramatajighṛkṣayā vistāritāstikākāraścārvāka iva, sarvasvajihīrṣayā samupasādita-mitrabhāvaścaura iva, mṛdulataratṛṇācchāditamukho vārīgarta iva, ko'pi kaṁsānucaro vatsākāraḥ saha vatsagaṇaireva caran na kenāpi prakāreṇa lakṣyamāṇaḥ kenacidapi, tena sakṛdevāialokya vipakṣo'yamiti jānatā nikhilasarvajñacakracūḍāmaṇinā pūrvajaṁ prati “ārya! kimayaṁ vrajacaro vatsaḥ, uta vā kṛtrimaḥ ko'pi” iti vadatā tadanirṇīyamāna eva paśyatsu sakaleṣveva sahacareṣu mṛdutara-kamala-kuḍmalakomalena vāmakaratalena paścāttanaṁ caraṇayugalamākṛṣya dhṛtvā samunnīya muhuralātacakravadāghūrṇayatā kapitthatarukāṇḍamadhi niṣpiṁṣatā prayāṇābhimukheṣu prāṇeṣu dhṛtanijavikṛtākāro yamasadanaṁ gamayāmbabhūve ||10||
Так прошло несколько дней. И однажды, когда он пас телят, среди них появился какой-то слуга Камсы в облике телёнка — как великий шакта в облачении саттвата, как чарвака, что прикидывается верующим, чтобы захватить чужое учение, как вор, что набивается в друзья, чтобы украсть всё, как яма с водой, прикрытая мягкой травой. Он пасся с телятами, и никто никак не мог его распознать. Но тот, венец всех всеведущих, лишь раз взглянув, понял: «Это враг», — и сказал старшему брату: «Почтенный, это телёнок из Враджа или какой-то поддельный?» И пока тот не мог решить, на глазах у всех друзей он левой ладошкой, нежной, как бутон лотоса, схватил его за задние ноги, поднял, раскрутил, как огненное колесо, и ударил о ствол дерева капиттха; и, когда жизнь уже покидала его, приняв свой уродливый облик, тот отправился в обитель Ямы.
8c94d4971301 · publicado 28 sept 2026, 22:59:32 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ватсасура — ШБ 10.11.41–44. Сравнения — с притворщиками: демон прикидывается своим.