तन्निवृत्तये समुपसन्नाः सन्नावयवाः खेदेनापि निवर्तयितुं यदा ते न शेकुस्तदा परितोऽपरितोषहारिणो हारिणो निजतनयानवलोक्य धेनुवृन्दादप्यधिकवात्सल्यभाजो भाजोषेण द्रुतमेव तमेव देशमासाद्य मासाद्यमानसौभगान् मूर्ध्नि नासापुटं मुखे मुखं कृत्वा द्र्भ्यामुरसि रसिकतया समुत्थाप्य नयनाश्रुधौतवक्षसश्चित्रलिखिता इव यदा बभूवुः, तदा बलभद्रो भद्रोद्भूतसन्देहो देहोपचितहर्षविस्मयस्तानालोक्य च क्षणं मनसि पराममर्श—“अहो किमिदम्?—
tannivṛttaye samupasannāḥ sannāvayavāḥ khedenāpi nivartayituṁ yadā te na śekustadā parito'paritoṣahāriṇo hāriṇo nijatanayānavalokya dhenuvṛndādapyadhika-vātsalyabhājo bhājoṣeṇa drutameva tameva deśamāsādya māsādyamānasaubhagān mūrdhni nāsāpuṭaṁ mukhe mukhaṁ kṛtvā drbhyāmurasi rasikatayā samutthāpya nayanāśrudhautavakṣasaścitralikhitā iva yadā babhūvuḥ, tadā balabhadro bhadrodbhūtasandeho dehopacita-harṣavismayastānālokya ca kṣaṇaṁ manasi parāmamarśa—“aho kimidam?—
Пастухи, пришедшие их вернуть, с изнемогшими телами, не смогли вернуть их даже с досадой; но, увидев вокруг своих сыновей, прелестных, уносящих всякую досаду, — сами полные любви ещё большей, чем у стада, — быстро, в радостной спешке пришли туда же, обнюхивали им головы, прикладывали лица к лицам, поднимали руками к груди, с нежностью, омывая грудь слезами, и замерли, как нарисованные. Тогда Балабхадра, в котором проснулось сомнение, с телом, полным радости и изумления, глядя на них, на миг задумался: «Ах, что это? —
c9e05d65e811 · publicado 28 sept 2026, 22:59:32 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
По ШБ 10.13.33–35.