अथ दूताव् इव सूताव् अमू चेतसीदं विविचतुः—बाल्यतस् तद्भक्तिश् चावाभ्यां तत्र तत्र सविविक्ति श्रुतापि नास्यां गुरुसभायां भासनीया । यथा—
श्यामाङ्गीं प्रतिमां विधाय मधुरां पीतांशुकामालिभिर्
दीव्यन्ती विविधक्षितीशविभवेनाभ्यर्चयन्ती स्फुटम् ।
चित्ते यद् यद् इयं दधार कुलजा तत् तच् च चित्ताद् अपि
त्रप्ता सा मुहुर् आवृतं विदधती प्रापानवस्थां मुहुः ॥33॥
atha dūtāv iva sūtāv amū cetasīdaṁ vivicatuḥ—bālyatas tad-bhaktiś cāvābhyāṁ tatra tatra sa-vivikti śrutāpi nāsyāṁ guru-sabhāyāṁ bhāsanīyā | yathā—
śyāmāṅgīṁ pratimāṁ vidhāya madhurāṁ pītāṁśukā-mālibhir
dīvyantī vividha-kṣitīśa-vibhavenābhyarcayantī sphuṭam |
citte yad yad iyaṁ dadhāra kulajā tat tac ca cittād api
traptā sā muhur āvṛtaṁ vidadhatī prāpānavasthāṁ muhuḥ ||33||
И вот двое вестников, будто суты, подумали про себя: „О её преданности с детства мы кое-где слышали по секрету, но в этом собрании старших её раскрывать не стоит. Вот она: сделав прелестную статую с тёмным телом, она играла с ней, украшала жёлтыми одеждами и гирляндами и явно почитала её всем многообразным царским богатством; а что бы знатная девушка ни хранила в сердце, она, стыдясь даже собственного сердца, то и дело прятала это и снова и снова впадала в смятение“.
bcc0b2d8e679 · publicado 25 sept 2026, 3:53:23 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con