ततश् चान्तःपुरं जामातरम् आनाय्य स खलु न्याय्यचरितः पुनर् अपि परितस् तं परिष्कृत्य मधुरभोजनादिना सम्भृत्य स्वपत्न्या संमन्त्र्य स्वकरगृहीततत्करतया तातेति तम् आमन्त्र्य तद् इदं सास्रम् उवाच—सेयं मम बालिका बाल्याद् एव जलताम् अवलम्बमानावलोक्यते । तस्माद् अस्मिन् दोषे तु न स्वयं सरोषेण भवितव्यम् इति ।
श्लोकयन्ति चात्र—
tataś cāntaḥ-puraṁ jāmātaram ānāyya sa khalu nyāyya-caritaḥ punar api paritas taṁ pariṣkṛtya madhura-bhojanādinā sambhṛtya sva-patnyā saṁmantrya sva-kara-gṛhīta-tat-karatayā tāteti tam āmantrya tad idaṁ sāsram uvāca—seyaṁ mama bālikā bālyād eva jalatām avalambamānāvalokyate | tasmād asmin doṣe tu na svayaṁ saroṣeṇa bhavitavyam iti |
ślokayanti cātra—
छन्द अज्ञात
„Затем справедливый Вришабхану привёл зятя во внутренние покои, снова всего Его нарядил, угостил сладкими яствами, посоветовался с женой, взял Его руку в свою, назвал Его «сынок» и со слезами сказал: «С самого детства эта моя девочка кажется будто оцепенелой. Не гневайся же на неё за этот изъян». И об этом поют:“
a4d7aa4a360f · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 6:09:44 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से