तस्मिन्नेव समये सहचराः शिशवोऽपि “भो भो अनेनसानेन साम्प्रतं तिर्यगेव कृत्वोलूखलं समेखलं समेतभरेणाकर्षणेन समूलमुन्मूलितावेतौ” इति यदूचिरे, चिरेणापि न तत् केऽपि प्रतीयुः । अनन्तरं कृतस्वस्त्ययनं सकलस्वस्त्ययनं तं बालकृष्णं दधिदूर्वाक्षतादिनक्षतादिनारायण्गुणाधिकगुणं निर्मञ्ज्य कृतमङ्गलतुर्यघोषेण भवनं प्रवेशयामास घोषाधीशः ॥22॥
tasminneva samaye sahacarāḥ śiśavo'pi “bho bho anenasānena sāmprataṁ tiryageva kṛtvolūkhalaṁ samekhalaṁ sametabhareṇākarṣaṇena samūlamunmūlitāvetau” iti yadūcire, cireṇāpi na tat ke'pi pratīyuḥ | anantaraṁ kṛtasvastyayanaṁ sakalasvastyayanaṁ taṁ bālakṛṣṇaṁ dadhidūrvākṣatādinakṣatādinārāyaṇguṇādhikaguṇaṁ nirmañjya kṛtamaṅgalaturyaghoṣeṇa bhavanaṁ praveśayāmāsa ghoṣādhīśaḥ ||22||
Тогда мальчики-товарищи сказали: «Эй, это он сейчас, повернув ступу поперёк, вместе с поясом, изо всей силы дёрнул и вырвал их с корнем!» — но никто, даже долго думая, не поверил. Затем владыка пастушьей деревни совершил благословения, обмахнул младенца-Кришну — само благословение для всех, чьи достоинства выше звёзд и самого Нараяны, — йогуртом, травой дурва и зёрнами, и под звуки благих инструментов ввёл его в дом.
0815bd02d310 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:48:53 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
По ШБ 10.11.4–5: мальчики говорили правду, а взрослые не поверили.