तद् एतच्छुभशकुनम् अनुभवता, यावत् पौर्णमासंंआ समेव सर्वत एव वेणुधरेण वेणुस्वनचर्या सञ्चार्यते स्म । ततश् च—
वंशीकलाद् उदयतः शरदि प्रभावान्
मल्लीभिर् अप्य् अतुलफुल्लदशां गताभिः ।
रात्रीर् निभाल्य मुहुर् उल्लसिताह् स राम
भ्राता रतिं रतिकृतेऽकृत वल्लवीभिः ॥12॥
tad etac-chubha-śakunam anubhavatā, yāvat paurṇamāsaṁṁā sameva sarvata eva veṇu-dhareṇa veṇu-svana-caryā sañcāryate sma | tataś ca—
vaṁśī-kalād udayataḥ śaradi prabhāvān
mallībhir apy atula-phulla-daśāṁ gatābhiḥ |
rātrīr nibhālya muhur ullasitāh sa rāma-
bhrātā ratiṁ rati-kṛte’kṛta vallavībhiḥ ||12||
Ощутив это доброе знамение, Держащий флейту вплоть до полнолуния повсюду разносил звуки флейты. И тогда брат Рамы, увидев осенние ночи, полные мощи от поднимающегося звука флейты, с жасминами, достигшими несравненного цветения, то и дело сияющие, — обратил желание к любовной игре с пастушками.
fbd656f46008 · publicado 24 sept 2026, 22:01:17 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 29: начало рассказа о расе — осенние ночи и цветущий жасмин.