तद् एवं सति सा च तदीयतादृशदृशः स्पर्षतः कम्पसम्पदुन्मीलनरसप्रसरवशतया क्षोभं लभमानापि तं प्रति प्रहितलोभां शोभाम् उवाह ।
आत्र च प्रश्नोत्तरमयं पद्यम्:
स्मेरयोः प्रति विधूद्यदस्रयो
राधिकानयनयोस् तुलां वद ।
शारदं विकचमेचकोत्पलं
यन् मरन्दझरमोचि तत् किम् उ? ॥44॥
tad evaṁ sati sā ca tadīya-tādṛśa-dṛśaḥ sparṣataḥ kampa-sampad-unmīlana-rasa-prasara-vaśatayā kṣobhaṁ labhamānāpi taṁ prati prahita-lobhāṁ śobhām uvāha |
ātra ca praśnottara-mayaṁ padyam:
smerayoḥ prati vidhūdyad-asrayo
rādhikā-nayanayos tulāṁ vada |
śāradaṁ vikaca-mecakotpalaṁ
yan maranda-jhara-moci tat kim u? ||44||
metro no identificado
И тогда она, от прикосновения такого Его взгляда, хоть и волнуемая потоком расы, раскрывающим обильную дрожь, облеклась красотой, посылающей Ему жажду. И здесь стих в виде вопроса и ответа: «Назови подобие улыбающихся глаз Радхики, что льют слёзы навстречу луне!» — «Осенний раскрывшийся синий лотос, что роняет струи медового сока, — что же ещё?»
c1a732e5ecbc · publicado 24 sept 2026, 22:01:17 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
«Луна» здесь — лицо Кришны. Слёзы радости в улыбающихся глазах — мёд, капающий из раскрытого лотоса.