तद् एवं तस्या वैमनस्यं व्यवस्यन्ती श्रीहरिमाता व्याहरति स्म—
तुभ्यं मह्यं च मन्ये विधिर् अदित वपुः प्राणम् अप्य् एकम् एव
प्रत्येकं पुत्र्युग्मं यद् इह न भिदया किञ्चिद् आलोकयावः ।
तस्माद् दुष्पुण्यता मे यदि न सविधतां हा तयोः कर्तुम् ईष्टे
शिष्टे रामाम्ब तर्हि स्वयम् अभिगमनाद् एव मां जीवयाशु ॥2॥
tad evaṁ tasyā vaimanasyaṁ vyavasyantī śrī-hari-mātā vyāharati sma—
tubhyaṁ mahyaṁ ca manye vidhir adita vapuḥ prāṇam apy ekam eva
pratyekaṁ putr-yugmaṁ yad iha na bhidayā kiñcid ālokayāvaḥ |
tasmād duṣpuṇyatā me yadi na savidhatāṁ hā tayoḥ kartum īṣṭe
śiṣṭe rāmāmba tarhi svayam abhigamanād eva māṁ jīvayāśu ||2||
размер не определён
Видя её уныние, мать Шри Хари сказала: „Думаю, Творец дал нам с тобой одно тело и одну жизнь: ведь мы ничуть не разделяем двух наших сыновей. И раз моя злая доля, ах, не даёт мне быть рядом с ними, то ты, благородная мать Рамы, поезжай сама — и тем скорее оживи меня“.
b5e2e3173180 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 02:44:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами