कृष्णः : धन्याभिमन्यो ! कल्याणसाधिका ते राधिका । तद् अस्यां नाविश्रब्धेन भवितव्यं भवता ।
अभिमन्युः : देइ राहीवेसं कदुअ सुबलेण अम्बा मे परिहसिज्जइ । तं पेक्खिअ मच्छरी अणहिण्णो मिच्छाहिसत्तिं उप्पाबेदि ।
ललिता : अहिमण्णो दिट्ठिआ सअं च्चेअ बीसत्थोसि ।
अभिमन्युः : अम्ब एहि मह घरम् । सब्बस्सइं महुरपुरे णेदुं णिजुत्तं जनं णिवरेह्म । (इत्य् अम्बया सह हरिं प्रणम्य निष्क्रान्तः ।)
सख्यौ (राधाम् आश्लिष्य सास्रम्) : ह पिअसहि ! कधं पामरेहिं तुमं महुरापुरे णेदुं णिच्चिदासी ।
kṛṣṇaḥ : dhanyābhimanyo ! kalyāṇa-sādhikā te rādhikā | tad asyāṁ nāviśrabdhena bhavitavyaṁ bhavatā |
abhimanyuḥ : dei rāhī-vesaṁ kadua subaleṇa ambā me parihasijja{i} | taṁ pekkhia maccharī aṇahiṇṇo micchā-hisattiṁ uppābedi |
lalitā : ahimaṇṇo diṭṭhiā saaṁ ccea bīsatthosi |
abhimanyuḥ : amba ehi maha gharam | sabbassa{i}ṁ mahura-pure ṇeduṁ ṇijuttaṁ janaṁ ṇivarehma | (ity ambayā saha hariṁ praṇamya niṣkrāntaḥ |)
sakhyau (rādhām āśliṣya sāsram) : ha pia-sahi ! kadhaṁ pāmarehiṁ tumaṁ mahurā-pure ṇeduṁ ṇiccidāsī |
metre not identified
Кришна: Счастливец Абхиманью! Радхика приносит тебе благо. Не будь же к ней недоверчив. Абхиманью: Богиня, это Субала наряжается Радхой и дразнит мою мать. Кто видит это, по зависти и незнанию и возводит ложное обвинение. Лалита: Абхиманью, по счастью, ты сам всё понял. Абхиманью: Мать, пойдём домой. Остановим человека, которому велено везти всё добро в Матхуру. (Поклонившись Хари вместе с матерью, уходит.) Обе подруги (обнимая Радху, со слезами): Ах, милая подруга! Как эти невежи могли решиться увезти тебя в Матхуру!
f967666174d8 · published Sep 24, 2026, 6:04:04 AM UTC
Available inRUPage between verses with