कृष्णः (निरूप्य) : सखे, सत्यं ब्रवीषि । (इत्य् अन्यतो गत्वा) भो सखे, पश्य कुङ्कुमाङ्गि निष्टङ्कितम् इदानीम् एव लब्धा । (इति दिधीर्षुः प्रधावति ।)
मधुमङ्गलः (सहस्ततलम् उच्चैर् विहस्य) : भो बअस्स एत्थ तुज्झ अबराहो णत्थि । किंतु पेम्मलहरीए ज्जेब्ब । जाए सब्बा बुन्दाडइ राहिआ णिम्मिदा ।
कृष्णः (सवैलक्ष्यं विलोक्य) : कथम् उत्फुल्लेयं सहचरी । (पार्श्वतो विलोक्य) ललिताङ्गि ललिते, इतो वाम्यपर्वताद् अवरोहन्ती कान्तारम् इतस्य ददस्व मे हस्तावलम्बम् ।
ललिता (स्मित्वा) : सुन्दर, विसाहं पुच्छेहि । एसा क्खु णं जाणादि । (इति संज्ञां नाटयती) :
कृष्णः (सहर्षम् अपवार्य) : सखे पश्य—विशाखायाः परोक्षं किञ्चित् तिरोऽवलम्बन्ती ललिता भ्रूसंज्ञया कदम्बकुञ्जं सूचयति । तद् अत्र नास्ति मनाग् अपि सन्दिग्धता । (इति परिक्रम्य सदर्पस्मितम्) प्रिये, विलोकितासि । निर्गम्यताम् । (इत्य् उद्ग्रीविकं कृत्वा सहासम्) ललिते, साधु साधु । जतं तव धूर्ततालतिकायाः साफल्यम् इदम् ।
kṛṣṇaḥ (nirūpya) : sakhe, satyaṁ bravīṣi | (ity anyato gatvā) bho sakhe, paśya kuṅkumāṅgi niṣṭaṅkitam idānīm eva labdhā | (iti didhīrṣuḥ pradhāvati |)
madhumaṅgalaḥ (sa-hasta-talam uccair vihasya) : bho baassa ettha tujjha abarāho ṇatthi | kiṁtu pemma-laharīe jjebba | jāe sabbā bundāḍa{i} rāhiā ṇimmidā |
kṛṣṇaḥ (sa-vailakṣyaṁ vilokya) : katham utphulleyaṁ sahacarī | (pārśvato vilokya) lalitāṅgi lalite, ito vāmya-parvatād avarohantī kāntāram itasya dadasva me hastāvalambam |
lalitā (smitvā) : sundara, visāhaṁ pucchehi | esā kkhu ṇaṁ jāṇādi | (iti saṁjñāṁ nāṭayatī) :
kṛṣṇaḥ (sa-harṣam apavārya) : sakhe paśya—viśākhāyāḥ parokṣaṁ kiñcit tiro’valambantī lalitā bhrū-saṁjñayā kadamba-kuñjaṁ sūcayati | tad atra nāsti manāg api sandigdhatā | (iti parikramya sa-darpa-smitam) priye, vilokitāsi | nirgamyatām | (ity udgrīvikaṁ kṛtvā sa-hāsam) lalite, sādhu sādhu | jataṁ tava dhūrtatā-latikāyāḥ sāphalyam idam |
размер не определён
Кришна (всмотревшись): Друг, ты прав. (Отойдя в другую сторону.) Эй, друг, смотри — вот теперь точно нашлась та, что умащена кункумой! (Бросается схватить.) Мадхумангала (громко смеясь и хлопая в ладоши): Эй, друг, ты тут не виноват — это волна любви: для неё весь Вриндаван стал Радхикой. Кришна (смущённо взглянув): Как, это цветущая сахачари! (Взглянув в сторону.) Прелестнотелая Лалита, спустись с горы своего своенравия и подай мне руку, чтобы выбраться из этой глуши. Лалита (улыбнувшись): Красавец, спроси Вишакху. Она-то знает. (Делает знак.) Кришна (радостно, в сторону): Друг, смотри: Лалита, чуть прячась за спиной Вишакхи, показывает бровью на беседку из кадамбы. Тут и сомневаться нечего. (Идёт, с гордой улыбкой.) Любимая, ты найдена. Выходи! (Вытянув шею, со смехом.) Лалита, браво, браво! Вот он, плод лианы твоего плутовства!
7426282dec3a · опубликовано 24 сент. 2026 г., 05:51:35 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Сахачари — кустарник с жёлтыми цветами. Лалита направила Кришну в пустую беседку.