तथा—
आद्यः कृष्णाम्बुजश्रीविजयिमुखमहाशोभया दत्तमोदस्
तत् सध्र्यङ् पुण्डरीकद्युतिपरिचयजिद्वक्त्ररोचिर्विनोदः ।
तत्रादिर् नेत्रशोभाविरचितरुचिमत्खञ्जनद्योतनोऽदः
किं चान्यश् चक्षुर् अन्तारुणकुसुमरजःपिञ्जरालिप्रतोदः ॥15॥
tathā—
ādyaḥ kṛṣṇāmbuja-śrī-vijayi-mukha-mahā-śobhayā datta-modas
tat sadhryaṅ puṇḍarīka-dyuti-paricaya-jid-vaktra-rocir-vinodaḥ |
tatrādir netra-śobhā-viracita-rucimat-khañjana-dyotano’daḥ
kiṁ cānyaś cakṣur antāruṇa-kusuma-rajaḥ-piñjarāli-pratodaḥ ||15||
И ещё: первый дарит радость великой красой лица, превосходящей красу синего лотоса; рядом с ним — тот, чьё сияние лица затмило белый лотос. Первый красой глаз посрамляет юрких трясогузок, а у другого уголки глаз алеют, словно от цветочной пыльцы.
3c0bf75bc0a5 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 02:02:41 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.